بریل، الفبایی برای نابینایان‌: در گذشته تصور عمومی بر این بود كه افراد نابینا هرگز نمی‌توانند خواندن و نوشتن بیاموزند، چون آنها بر این باور بودند كه تنها روش خواندن جملات یك متن این است كه بتوانیم با چشمانمان واژه‌ها را ببینیم؛ در حالی كه لوئیس بریل، جوان فرانسوی برخلاف دیگران تصور می‌كرد او كه از 3 سالگی نابینا شده بود سخت در تلاش بود تا بتواند راهی برای خواندن افراد نابینا پیدا كند. ناتوانی‌های او سبب شده بود افكار و عقاید گوناگونی او را تحت محاصره قرار دهند و به همین علت، سرانجام تصمیم گرفت كلیدهایی از این محدودیت‌را نه‌تنها برای خودش، بلكه برای رهایی از همه افراد نابینایی كه در دنیایی از موانع و محدودیت‌ها به دام افتاده بودند، بیابد. ماجرا از اوایل قرن نوزدهم آغاز شد. پدر لوئیس بریل در روستای كوچكی در نزدیكی پاریس از چرم اشیایی می‌ساخت و آنها را برای فروش به روستاهای اطراف می‌برد. او برای بریدن چرم و منگنه كردن قطعات، كنار هم از ابزارهای تیز و برنده استفاده می‌كرد. روزی لوئیس وقتی با یك درفش كه از ابزار كار پدرش بود بازی می‌كرد ناگهان آن را در چشمش فرو كرد. اگرچه این جراحت خیلی عمیق نبود، اما عفونت ایجاد شده در چشم آسیب‌دیده، سبب شد او بینایی هر دو چشمش را از دست بدهد. لوئیس بتدریج یاد گرفت خود را با شرایط جدیدی كه برایش پیش آمده بود، تطبیق دهد. او بسیار باهوش و خلاق بود. به همین علت این ناتوانی نتوانست محدودیتی برای حضور او در كلاس‌های درس و پیشرفت در زمینه یادگیری موسیقی به وجود آورد. او تحصیلاتش را در مدرسه نابینایان پاریس ادامه داد. در مدرسه كتاب‌هایی برای افراد نابینا وجود داشت كه حروف برجسته بزرگی روی صفحات آن نقش بسته بود. این كتاب‌ها، بسیار بزرگ و گران‌قیمت بودند و خواندن آنها زمان زیادی به طول می‌انجامید، بنابراین او به این فكر افتاد تا روش بهتری برای خواندن متون كتاب‌ها توسط نابینایان پیدا كند. او از روش كدهای الفبایی كه توسط ارتش فرانسه به منظور رساندن پیام فرماندهان به سربازان در تاریكی شب مورد استفاده قرار می‌گرفت برای ابداع حروف الفبای مخصوص نابینایان استفاده كرد و سیستم خط بریل را كه تنها متشكل از 6 نقطه برجسته روی صفحات كاغذ بود و كاربرد آسان‌تری داشت، اختراع كرد